Het pensioenakkoord heeft al veel stof doen opwaaien. Waar draait het om? Bij de collectieve salarisgerelateerde pensioenen (DB) blijkt het premiestuur niet meer te werken, door vergrijzing en ontgroening. Ook blijven we allemaal langer leven – zo is de verwachting – waardoor de pensioenen langer uitbetaald moeten worden dan we bij de pensioenopbouw dachten. En ten slotte zijn de rendementen op de beleggingen (fors) lager dan de afgelopen decennia, inclusief twee crises in de afgelopen 10 jaar.
Mariëtte Simons, directeur Pensioenfonds SNS REAAL
Geschreven op persoonlijke titel.
Tijd dus voor onderhoud aan ons uitstekende pensioenstelsel. Premiestabilisatie is een goede oplossing om dit stelsel betaalbaar te houden. Maar dan moet er ook iets aan het pensioen gebeuren: de pensioenambitie moet omlaag. Door daarnaast de pensioenen meer afhankelijk te maken van levensverwachting en rendementen, kan er weer sturing worden gegeven. Daarmee is er echter alleen een oplossing voor de nieuwe pensioenopbouw. Het probleem van de al opgebouwde pensioenen blijft overeind. Dit kan alleen worden opgelost door tijdig te korten, en dit als een gewoon sturingsinstrument te zien. Dit vereist echter wel lef, want we hebben in het verleden hierover nooit iets gezegd.
We kunnen het ook anders bekijken: ons pensioenstelsel is zo robuust, dat we zelfs de ergste crisis sinds 80 jaar hebben doorstaan. In vergelijking met andere pensioensystemen is de schade voor individuen relatief beperkt, zelfs als er gekort moet worden. Immers, door ons collectieve en solidaire systeem kunnen we de schokken verdelen over verschillende generaties.
Laten we dus vooral werken aan het behoud van ons DB-stelsel, en het benodigde onderhoud plegen. Dat zal her en der pijn doen, maar het alternatief is een overstap naar een individueel pensioen. En dan is er geen weg meer terug. Is dat wat we willen bereiken?
