Besturen als baan

Uitgave: Pensioen Bestuur & Management (PBM) nummer 1 2020

KRISTA NAUTA, BESTUURDER ABP Rubriek: PFG (Pension Fund Governance)
Geplaatst op 04-03-2020
Besturen als baan Sinds 2016 combineerde ik mijn functie bij PGGM met het bestuurslidmaatschap van pensioenfonds Horeca & Catering. De ideale bijbaan zei ik wel eens. Invulling geven aan mijn wens echt iets te kunnen betekenen voor deelnemers. Daarnaast een mooie combi van een vaste werkplek met een geweldig team aan collega’s. De ervaring die ik opdeed in de ene rol inzetten bij de andere en vice versa. Win-win. Toen ik vorig jaar gevraagd werd bestuurder te worden bij het ABP, moest ik dus ook echt wel even nadenken.

Ik ben een echte workaholic en ben continu bezig mezelf te ontwikkelen. Ik had wel zo mijn bedenkingen. Parttimewerken, ga ik me dan niet vervelen? Daag ik mezelf nog voldoende uit? En wat vind ik ervan om niet langer ‘met mijn pootjes in de modder’ te staan? En mijn collega’s, die ga ik ontzettend missen. Voeg ik wel voldoende toe? Met een hele andere achtergrond dan de gemiddelde bestuurder heb ik zeker veel te brengen, maar staat men daar ook voor open? En dan de praktische kant. Het verplicht je te werken als zzp’er en de bescherming die je hebt als werknemer los te laten of zelf te regelen. Aan de andere kant lonkt de vrijheid. Meer vanuit huis werken, zelf je tijden indelen. Er kunnen zijn voor je gezin. Leren van collegabestuurders met veel meer ervaring dan ik. Ook je eigen kennis en kunde nog veel verder verbreden. En natuurlijk nog beter invulling geven aan mijn wens echt het verschil te kunnen maken voor de deelnemers.

De praktijk

Vervelen doe ik me geen moment. Als ik wil kan ik meer dan fulltime werken. Het is bewuste keuzes maken tussen wat ik wel en niet doe. Het is onmogelijk om van alle inhoudelijke details op de hoogte te zijn. Dat hoeft ook niet. Wat dat betreft is de sprong van nog veel zelf doen in mijn functie bij PGGM naar besturen voor mij een mooie les in loslaten. Waar ik eerder vaak de neiging had om van alle details op de hoogte te zijn, kan ik nu niet anders dan me richten op het beleid en het proces. Loslaten 2.0. Ik ben omringd door allemaal experts. Daardoor kan ik me richten op de complexe strategische vraagstukken die heel leuk en uitdagend zijn.

Het is een cadeau om gelijktijdig bij meerdere organisaties in de keuken te kunnen kijken. Daar is ook echt sprake van win-win voor alle partijen. Ik leer er heel veel van en kan dat inzetten voor de organisaties onderling.
Meer en meer ontdek ik dat pensioenfondsbestuurders besturen vanuit een overtuiging. Er echt zijn voor deelnemers. Daarbij functioneren de besturen die ik ken echt als team. Er is volop ruimte voor ieders inbreng en iedereen wordt serieus genomen. Met een andere achtergrond, kennis, ervaring maar ook door mijn leeftijd heb ik zeker toegevoegde waarde.
Zoals verwacht mis ik collega’s. Ondanks de teamspirit zie je je collega-bestuurders zeker niet dagelijks. Dat blijft beperkt tot de vergaderingen. Nu vergaderen we best lang en veel, maar dat betekent vooral ook heel veel lezen thuis! Buiten de vergadering om spreek ik af en toe af met collega’s om te kunnen sparren, daar staat iedereen altijd voor open.
Ik leer ontzettend veel in de breedte, daardoor ben ik wel minder vakinhoudelijk bezig. Dat kan ook niet. Bestuurlijk kijk je meer naar het beleid en het proces. Ik verwacht op langere termijn de echte inhoud wel te gaan missen, maar geniet nu vooral van het verbreden van mijn kennis en mijn blikveld. En tot slot privé. Vooral mijn zoontje is mij heel dankbaar. En tja, dan ben ik toch meer moeder dan ik ooit had gedacht. Daar word ik namelijk ook blij van.

Carrièreperspectief
Regelmatig krijg ik de vraag hoe ik mijn toekomst zie. Of deze stap niet killing is voor mijn carrièreperspectief op de lange termijn? Door velen wordt besturen gezien als de ideale afbouw van je carrière richting pensioen. De combinatie tussen een invloedrijke functie en parttimewerken met veel vrijheid. Met dezelfde argumentatie kun je besturen van een pensioenfond zien als de ideale tussenstap. De uitgelezen kans om in de jonge jaren van je kinderen er meer te zijn voor je gezin, zonder de uitdaging en het plezier in het werk te verliezen. Een executive rol komt daarna wel weer. Al snel rijst de vraag of je dan niet ‘overgekwalificeerd’ bent, je de top al te vroeg bereikt hebt. Ik zie dat anders en hoop ook dat bedrijven dat (gaan) doen. Gedurende je loopbaan verschillende rollen vervullen die op dat moment passend zijn, zowel qua niveau, balans in werk en privé en vernieuwing. Gebruikmaken van hetgeen je aan ervaring hebt opgedaan in andere rollen en dit combineren met jezelf blijven uitdagen om nieuwe dingen te leren. Iedere rol heeft iets unieks en verrijkt je net zoals mensen met een verschillende achtergrond en ervaring je bedrijf en team verrijken.

Uitdagingen
Ik weet nog niet precies wat mijn volgende stap gaat zijn. Vooralsnog liggen er voldoende uitdagingen om de broodnodige verandering in de pensioensector door te voeren. Dat doe ik met heel veel plezier. Ik krijg energie van verandering en iedere keer net weer een beetje meer realiseren. Sterke kanten uitbouwen, kansen benutten en afscheid nemen van wat niet meer werkt. Er komt een tijd dat ik afscheid neem van mijn huidige rol als pensioenfondsbestuurder. Of ik dan weer teugkeer in een volledige executive rol of een combinatie van executive en non-executive rollen dat zie ik wel. Ik ben in ieder geval nog lang niet toe aan het afbouwen richting mijn pensioen.